Vrijdag 25 oktober. Daar zit ik dan aangekleed en wel op de bank naar buiten te kijken. De boeken worden vandaag bezorgd. Een pallet met daarop rond de 25 dozen en de pallet moet direct mee terug. Ik heb geen idee hoe laat ze komen. Zelf al die boeken naar binnen sjouwen gaat niet lukken, daarom heb ik afgesproken dat een vriendin hier is. Maar zij heeft nog een afspraak vanmiddag. Een enige tijdsindicatie vind ik wel handig, dus ik besluit om te bellen. Het antwoord dat ik krijg, had ik wel verwacht. “Het is een internationaal transport… er komt waarschijnlijk nog van alles tussen… maar ze zijn al wel bij het centraal boekenhuis geweest voor de andere helft van jouw boeken.” Kijk, dat laatste, daar heb ik wel wat aan.

Rollo moet uitgelaten worden. Aan het eind van de straat zit een veldje. Ik kan precies zo gaan staan dat ik zicht op de straat houd. Maar Rollo heeft allang gezien hoeveel ik naar buiten aan het kijken ben. Hij blijft pontificaal in de voortuin zitten. Zelfs de eerste boom durft hij niet aan. Dat wordt nog wat vandaag. Inmiddels is mijn vriendin gearriveerd. Ik probeer me te concentreren op praten, maar al mijn zintuigen blijven afgestemd op buiten. Mijn lichaam kent deze stand van paraatheid maar al te goed. Klaar maken om te vechten of vluchten. Dat ik voor een pallet met boeken niet hoef te vluchten kan ik niet duidelijk maken. Het is de alertheid die dit aanwakkert. Ik probeer mijn aandacht en blik naar binnen te richten. Het lukt niet. Mijn oren blijven het geluid van iedere auto buiten indelen op klein, middel en vrachtwagen. Dan kom je er ineens achter hoeveel groot verkeer er op een dag door mijn kleine gezellige straatje komt.

De tijd verstrijkt en vriendin moet bijna weg. De zoon van een andere vriendin zit op school bij mij in de wijk. Ik app hem of hij zin heeft om dozen te sjouwen en eerst de tijd te doden met een spelletje. Dat wil hij wel. Sam studeert al drie jaar hier in de buurt. We hebben het al vaker gehad over dat hij eens langs kan waaien. Nu hebben we een mooie aanleiding. Ik ken de jongens al vanaf dat ze heel klein zijn. Vroeger kwamen ze bij mij altijd hun sinterklaassuprise maken. Dankbaar gebruik makend van de zooi in mijn atelier. Sam loopt nu stage in het onderwijs. “Roos, ik heb goed nieuws. Ik moet weer een surprise hebben, want ik moet werken als het sinterklaas is”. Lijkt me nu al leuk om met een 19 jarige weer aan de knutsel te gaan. Nu doen we een spelletje en eten een kop soep. Vriendin is er ook nog en die komt op het lumineuze idee om zich in de tuin te verstoppen. “Dag Rollo tot de volgende keer”, zeg ze. Vervolgens gaat ze om het hoekje in de tuin zitten. Nu kunnen Sam en ik Rollo even uitlaten. Want zolang zij er is, gaat hij echt niet met mij mee. Als zij op de vrachtwagen blijft wachten, kan ik met mijn aandacht bij het lopen zijn. Het lukt. Rollo ervaart dat ik nu buiten ook echt met mezelf buiten ben. Hij hobbelt lekker mee en is ontspannen genoeg om te doen wat hij moet doen.

Inmiddels is het 14.00 u en moeten beiden weer verder met hun leven. Vriendin komt straks wel weer terug. Ondertussen staat een buurman standby voor de sjouwklus.

Ik begin te twijfelen. Stel nou dat ze een fout hebben gemaakt en helemaal niet meer komen? Stel nou dat ze vanavond pas rond 22 uur komen? Mijn zenuwstelsel staat nog steeds in parate stand overuren te draaien. Het begint allemaal verdacht veel te lijken op ‘wachten op een kankeruitslag’. Hoe deed ik dat toch in die tijd? Ik kan echt niks beginnen met mezelf. De tijd vullen met lezen, schrijven of was opvouwen, dat lukt voor geen meter.

Het is 15.15 en vriendin is weer teruggekomen na haar afspraak. “Ik denk dat ik toch maar ga mailen.” Maar wat? Ik mag ten slotte niet vragen naar een tijdsindicatie, want internationaal transport. Ik mag niet zeuren. Ik moet wachten. Dit is normaal, zeggen ze. Mijn brein probeert een weggetje te vinden waarop ik het wel zou mogen vragen. Het lukt. Het is 16.00 en als ik nu nog langer wacht is het weekend en krijg ik tot maandag helemaal geen antwoord meer. Ik mail: ‘Ze zijn er nog steeds niet. Zijn ze niet per ongeluk allemaal bij het CB afgeleverd?’ Vrij snel krijg ik reactie terug. Het klopt, er is iets fout gegaan in de planning. De boeken zijn naar het depot.

Alsof er op een knopje gedrukt wordt, ontspant mijn lichaam. Ik voel hoe intens moe ik ben. “Als ik dit weken achter elkaar heb gehad, wat zou ik dan na al die kankeronderzoeken moe geweest zijn?” “Joh, echt. Dat was ook zo.”  Nu ik antwoord heb, kan ik mijn spieren en ogen en oren weer ontspannen. Rollo heeft het ook door. Ook hij was de hele dag alert. Vanaf het moment dat ik het antwoord binnenkreeg via de mail, heeft hij z’n kop neergelegd. Nu ligt hij lekker te dromen.

 Ik heb wel een planning om te gooien. Want morgen zou ik boeken bezorgen samen met iemand. En ik zou gaan printen bij de buurvrouw. Maar nu eerst de dag fijn afsluiten.

Er liggen 12 zakken met blaadjes in mijn voortuin. Bij elkaar geveegd door een buurtbewoner die iedere dag aan het vegen is. In de zomer troep, in de herfst de blaadjes. Ik heb hem gevraagd of ik die mag hebben voor de moestuin. Zo zonde als dat in de container verdwijnt. Dus gauw alle zakken in de auto. Rollo wakker maken en op naar de moestuin. Nog wat laatste zonnestralen scoren. Rollo zit bij mij voorin. Hij ligt met z’n kop op schoot. Na een paar tellen is meneer al weer in slaap gevallen.

Wat ben ik blij dat ik gemaild heb. En dat ik heb durven vragen om duidelijkheid. Ik had de link nog niet gelegd, maar precies dit was ook de conclusie van therapie deze week. Daar waar ik vroeger overgeleverd was aan wat er gebeurde… daar waar nu mijn lichamelijk geheugen mij alles opnieuw vertelt… waarin ik in therapie dat weer opzoek om de bewegingen af te maken… daarin kan ik nu wel zelf zorgen voor wat ik nodig heb. Ben ik op de grond beland en voel ik hoe koud het is… ik kan een kussen en dekentje pakken. Moet er iets moeilijks gebeuren in het ziekenhuis.. ik kan vragen of de arts ook een hand op mijn been wil leggen, zodat ik een veilig anker heb.  Het maakt het doorvoelen van alle nare gewaarwordingen niet minder pijnlijk, maar wel te dragen. Door zoiets simpels als toch mailen, heb ik mezelf behoed voor een heel lang weekend op wacht zitten.

Maandagmiddag werden de boeken alsnog bezorgd. Inmiddels zijn bijna alle pre-orders de deur uit. Vanaf morgen is mijn boek ook te bestellen in de (online) boekwinkel.