In een vorige blog schreef ik over geld en zorg. Tijdens het schrijven, besefte ik me hoeveel manieren ik gaandeweg gevonden heb hiermee om te gaan. In deze blog een aantal tips op een rijtje.

1. Inzicht in financiële situatie

Dit is heel belangrijk voor mij. Ik heb verschillende manieren uitgeprobeerd, van een kasboek tot iedere week contant pinnen. Uiteindelijk werkt onlinebankieren met budgetten en spaarpotjes het beste. In de app van de bank kan ik budgetten instellen. De app berekent automatisch wat er af gaat aan vaste lasten. Daardoor wist ik hoeveel ik had om van te leven. Dit heb ik verdeeld in drie budgetten: boodschappen, vervoer en hond. Aan die categorieën heb ik een bedrag gekoppeld. Ga ik over dat bedrag heen, dan krijg ik een melding. Dit geeft me leefruimte. Is er aan het eind van de maand nog wat vervoerbudget over: dan mag ik een keertje naar een vriendin die verder weg woont, of een boswandeling maken. Hetzelfde geldt voor boodschappen, maar met de huidige prijzen is daarin weinig ruimte meer voor lekkere extra’s.

Mijn spaarrekening heb ik verdeeld in spaarpotjes. Voor onderhoud huis, energiekosten, kleding, dierenarts, zorgkosten, hobby en ‘mezelf gemakkelijk maken.’ Kleding kopen kan niet van de lopende rekening, dus dat doe ik pas als er genoeg in het spaarpotje zit.

Zodra mijn uitkering gestort is, verdeel ik wat er nog over was van de vorige maand over de spaarpotjes. Ook als het maar een tientje is, dan spaar ik dat toch. Ik heb de regel dat de helft naar iets saais gaat, zoals energie en de andere helft naar een leuk potje.

Het klinkt ingewikkeld, maar in de app ziet het er overzichtelijk uit met grafiekjes. Het overzicht helpt me. De wetenschap dat er op de betaalrekening altijd genoeg is voor eten, vervoer en hond geeft rust. De rest kan wachten tot er voldoende in een potje zit. Het geeft me ook toestemming om iets te doen en wel eens een weekendje weg te gaan.

• Ruilen

Ik houd van ruilen. Het geeft leuke interacties met andere mensen en vaak is het ook een verrassing wat je terugkrijgt. Ik ruil een deel van mijn moestuinopbrengst voor andere boodschappen. Bijna alle 80 kamerplanten heb ik van stekjes en plantenruil. Ik maak jam van de bessen uit de tuin. Een vriendin knipt mijn haar in ruil voor een plantje of een potje jam. Ik help een vriend met een illustratie, hij legt me wordpress uit, waar deze blog op draait. De meeste van mijn kleren, komen via een kledingruil of kringloop.

• Moestuin

De tuin levert me in de zomer en herfst genoeg groenten en fruit op om van te leven. In die maanden kan ik dus een groot deel van mijn boodschappenbudget sparen. De potjes jam leveren een mooie voorraad betaalbare cadeautjes op voor verjaardagen. Ik gebruik het ook als ruilmiddel. Daarnaast is de moestuin mijn buitenverblijf in de zomer. Waar anderen naar de camping gaan, hang ik op de tuin. Ik neem mijn eten mee en zit ‘s avonds aan de picknicktafel te genieten van het avondzonnetje.

• Belastingteruggave

Alle extra fysiobezoeken boven het aantal wat vergoed wordt dien ik in bij de belasting. Ik heb onlangs ontdekt dat er ook een code is voor voedselallergie. Via de diëtist heb ik een verklaring gekregen. De belastingteruggave verdeel ik natuurlijk weer over de spaarpotjes.

• Voorzieningen kennen

Regelmatig kijk ik op de website van de gemeente of ik ergens voor in aanmerking kom. Meestal niet, omdat ik een eigen huis heb. Maar de energietoeslag is bijvoorbeeld alleen gekoppeld aan laag inkomen.

Het inloophuis voor mensen met kanker biedt ontspanningsactiviteiten zoals yoga en massage aan tegen een kleine bijdrage. Het is zo’n fijne manier van positieve aanraking, wat op deze manier te betalen is.

Het belangrijkste is om ruimte in mijn hoofd te creëren. Lange tijd moeten puzzelen met uitgaven geeft een soort chronische stress. Ik dacht voortdurend dat ik in geldnood was. Iedere maand stond ik wel eens zonder saldo bij de kassa. Nu ik alles wat extra is boven ‘boodschappen, hond en vervoer’, van mijn spaarrekening betaal, weet ik dat dit niet meer gebeurt. Dat geeft zo’n basisrust. Soms moet ik even wachten tot ik weer kan pottenbakken of nieuwe onderbroeken kan kopen. Dat geeft niet. Dat spaarpotje druppelt vanzelf weer wat voller. Als het kan, kan het nu ook echt. En dat geeft ruimte om te leven.