Ooit had ik besloten nooit meer naar het ziekenhuis gaan. Door de traumabeelden uit mijn jeugd was het ziekenhuis in mijn beleving een angstaanjagende plek geworden. Aan het begin van de coronaperiode was het zien van een mondkapje op tv genoeg om in dissociatie op de grond te vallen. Ik heb toen heel veel geoefend met kijken naar beelden van ziekenhuizen. Mondkapjes begonnen te wennen en zelfs het zelf dragen lukte. Toen de knobbel in mijn nek begin 2021 begon te groeien wist ik dat er meer onderzoek nodig zou zijn. Het werd tijd om mijn besluit nooit naar een ziekenhuis te gaan, te herzien. Het niet weten of het kanker is, vond ik erger dan onderzocht worden. Dus ging ik gewapend met mijn stelletje deelpersonen, hulphond Rollo en een groepje vrienden de uitdaging aan. De onderzoeksperiode heeft me veel gebracht. Alle onderzoeken ondergaan was als exposure therapie. Beetje bij beetje ontdekte ik hoeveel ik aankan. Nog steeds is lichamelijk onderzoek niet mijn hobby, maar als het moet weet ik dat ik het kan. De ongeneeslijke kanker bracht me onverwachts herstel van mijn dissociatieve klachten. Ik voel me mentaal veerkrachtiger dan ooit en ben in mijn leven psychisch nog nooit zo stabiel geweest.

Over dit proces heb ik verhalen geschreven. Verhalen over hoe spannend het in het begin was. Over hoe ik manieren vond mezelf uit te leggen aan het ziekenhuispersoneel. En hoe het wennen aan aanraken in het ziekenhuis ook de deur opende naar daten en een relatie aangaan.

Deze verhalen vanuit het eerste jaar (2021) heb ik gebundeld in een manuscript. Dit heb ik voorgelegd ter beoordeling en de komende weken ben ik bezig met alle feedback verwerken en stukken herschrijven. Ik hoop dat dit het komende jaar uitgegeven gaat worden.

Mijn (aanstaande) boek eindigt bij mijn herstel van DIS en het leren leven met kanker. Over hoe dat leven met ‘langzaamgroeiende maar wel ongeneeslijke kanker’ eruit ziet, valt nog zoveel te schrijven. Daarom dit blog. En niet onbelangrijk, het houdt me van de straat.